در سالهای اخیر، باشگاه نساجی مازندران الگوی مشخصی را در حوزهی نقلوانتقالات دنبال کرده که ثمرات آن هم در عرصهی ورزشی و هم در بخش اقتصادی باشگاه نمایان شده است.
انتقال اخیر بازیکنانی همچون ایری و طاهری از این باشگاه، یکی از تازهترین نمونههای این رویکرد به شمار میرود.پیشتر نیز موارد مشابهی از این دست در کارنامهی مدیریت نقلوانتقالات نساجی دیده شده بود. از جمله میتوان به پروندهی صادق آلبوصبیح اشاره کرد که ابتدا از تیم شمسآذر به جمع نساجی پیوست. پس از مدتی، این بازیکن به صورت قرضی راهی تیم خیبر خرمآباد شد تا تجربه و بازی بیشتری کسب کند. این نوع تصمیمات نشان میدهد که مدیران باشگاه نساجی، برنامهای هدفمند برای شناسایی و جذب بازیکنان مستعد دارند. در گام بعدی، این بازیکنان با فراهم شدن زمینهی بازی و رشد فنی، پرورش داده میشوند.
سپس در صورت مناسب بودن شرایط، امکان انتقال یا قرضدادن آنها به سایر تیمها فراهم میشود.
این چرخه در طول چند فصل اخیر، به یکی از منابع اصلی درآمدزایی باشگاه نساجی تبدیل شده است.
به عبارت دیگر، فروش بازیکنانی که با هزینهی کمتر جذب شدهاند، بخشی از بودجهی مورد نیاز باشگاه را تأمین میکند. این رویکرد در کنار موفقیتهای میدانی تیم، به تقویت وضعیت مالی باشگاه نیز کمک شایانی کرده است. بسیاری از کارشناسان فوتبال، این مدل را نمونهای موفق از مدیریت هوشمندانه در فوتبال باشگاهی ایران میدانند.استفاده از این الگو باعث شده نساجی بتواند بدون وابستگی شدید به منابع مالی بیرونی، به فعالیت خود ادامه دهد.
در واقع، ترکیبی از استعدادیابی، پرورش بازیکن و فروش بهموقع، ستون اصلی این رویکرد را تشکیل میدهد. به نظر میرسد این باشگاه قصد دارد در فصلهای آینده نیز همین مسیر را با جدیت بیشتری دنبال کند.
